خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بهار دربغل غنچه ریخت پنهان زرکند کریم به سایل نهفته احسان زر
۲
زهرکه دل بگشاید ترا گرامی دارکه گل دهدبه نسیم سحر به دامان زر
۳
مدارحاصل خود را ز غمگساردریغکه می دهند به می بی دریغ مستان زر
۴
چو غنچه زر به گره اهل دل نمی بندندکه هست برگ خزان پیش باددستان زر
صفحهٔ ۱ از ۳