خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز داغ عشق مرا چون شودجگر دلگیر؟که هیچ سوخته ای نیست از شرر دلگیر
۲
ز درد و داغ دل عاشقان به تنگ آیدفقیر اگر شود از جمع سیم و زر دلگیر
۳
حضور تنگدلان در گرفتگی باشدشود ز باد سحر غنچه بیشتر دلگیر
۴
به اهل دید بهشتی است ترک هستی پوچحجاب را نکند موجه خطر دلگیر
صفحهٔ ۱ از ۳