خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عارف ز نه سپهر چو صرصر کند گذارچون برق ازین سیاهی لشکر کند گذار
۲
از پیچ و تاب جسم، مسیح از فلک گذشتباریک شد چو رشته ز گوهر کند گذار
۳
هرکس که تن به آتش سوزان دهد چو عوداز تنگنای دیده مجمر کند گذار
۴
از سر سبک برآکه درین بحر، چون حبابدولت درآن سرست که از سر کند گذار
صفحهٔ ۱ از ۵