خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خط سبز چهره شود آبدارتردر نو بهار، صبح بود بی غبارتر
۲
با هم خوش است لطف و عتاب پر یرخانممزوج شد چو باده، بود کم خمارتر
۳
دردل خلد ز قهر فزون لطف بی محلدرچشم، گل ز خار بود ناگوارتر
۴
در پرده بیش جلوه کند حسن شوخ چشمدر زیر ابر، ماه بود بیقرارتر
صفحهٔ ۱ از ۴