خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح است ساقیا می چون آفتاب گیرعیش رمیده را به کمند شراب گیر
۲
بردار پنبه از سر مینای می به لبمهر از دهان شیشه به یاقوت ناب گیر
۳
فیض صبوح یا به رکاب است، زینهاردستی برآر و این سفری را رکاب گیر
۴
دستار صبح را به می ناب کن گروتسبیح را ز دست بیفکن شراب گیر
صفحهٔ ۱ از ۳