خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بیجگر از تلخی عالم گله بگذاراین می به حریفان تنک حوصله بگذار
۲
درچشمه سوزن نبود راه گره رااز سر بگذر، پای درین سلسله بگذار
۳
درقافله ما جرس هرزه درا نیستدستی زخموشی به دهان گله بگذار
۴
شاید سری ازمنزل مقصود برآریچون گرد سری درپی هر قافله بگذار
صفحهٔ ۱ از ۲