خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از صحبت خامان، دل آگاه نگه داراین آینه را در بغل از آه نگه دار
۲
شب را اگر از مرده دلی زنده نداریجهدی کن و دامان سحر گاه نگه دار
۳
از آه بود راهی اگر هست به مقصودگو رشته جان پاره شود آه نگه دار
۴
چون سنگ نشان راهی اگر طی ننماییدردامن خود پا بشکن، راه نگه دار
صفحهٔ ۱ از ۳