خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر چند ترا دیده بدکرد زمن دوردرکنج قفس نیست زگل مرغ چمن دور
۲
با تلخی غربت چه کند مصرشکرخیز؟از بهرعزیزی نتوان شدزوطن دور
۳
درکوثر اگرغوطه زند تشنه برآیدهرسوخته جانی که شد ازچاه ذقن دور
۴
درخانه نشینی نتوان نام برآوردگمنام عقیقی که نگرددزوطن دور
صفحهٔ ۱ از ۳