خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حدیث عشق نگیرد به زاهدان هرگزز بوی گل نشود جغد شادمان هرگز
۲
به عاقلان نتوان دوخت داغ سودا راتنور سرد نگیرد به خویش نان هرگز
۳
اگر چه کوه غم روزگاربردل ماستنبوده ایم به طبع کسی گران هرگز
۴
به تلخ و شور جهان همچو بحر ساخته ایمنخورده ایم غم رزق در جهان هرگز
صفحهٔ ۱ از ۳