خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به اختیار ز نزهت سرای جان برخیزگران نگشته ازین خاک آستان برخیز
۲
گره مشو به دل خاک تیره چون قارونچوعیسی از سر این تیره خاکدان برخیز
۳
چو تخم اشک ممان از فسردگی در خاکچو آه گرم شو از سینه جهان برخیز
۴
اجل نیامده جان را به طاق نسیان نهروان نگشته قضا از سر روان برخیز
صفحهٔ ۱ از ۴