خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا که نور نظر نیست اعتبار آمیزنظر به هر چه کنی می شود غبار آمیز
۲
جواب تلخ به نقد از لب ترشرویانهزار بار به از قند انتظار آمیز
۳
برآن بلند نظر لاف همت است حلالکه ننگ دارد ازین فخرهای عارآمیز
۴
ندید از آینه عمر روی نقش مرادز خون هرکه نشد پنجه ای نگارآمیز
صفحهٔ ۱ از ۳