خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می کنم سیرگل از چاک گریبان قفسنبض گلشن را به دست آورده ام ازخاروخس
۲
عندلیبی راکه ازگل با خیال گل خوش استهیچ باغ دلگشایی نیست چون چاک قفس
۳
می شود شمع امیدش روشن از باد صباهرکه در راه طلب چون لاله می سوزد نفس
۴
ناله دل ،زندگی رامانع تعجیل نیستکاروانی رانسوزد دل به فریاد جرس
صفحهٔ ۱ از ۳