خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
درد پیری را جوانی می کند درمان و بسآه کاین درمان نباشد در دکان هیچ کس
۲
در بیابان طلب چون گردباد از ضعف تنگرد می خیزد زمن تا راست می سازم نفس
۳
از فغان و ناله خود دربیابان طلبحاصلی غیر از غبار دل ندارم چون جرس
۴
عندلیب دوربینی کز خزان داردخبردربهاران بر نمی آرد سر از کنج قفس
صفحهٔ ۱ از ۳