خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۴۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
طاق ابروی توازکون ومکان مارا بسگوشه چشم تو از ملک جهان مارا بس
۲
هوس بوس نداریم وتمنای کنارجلوه خشکی ازان سرو روان مارا بس
۳
ماکه باشیم که زخم تو شود قسمت ما؟دیدن تیر درآغوش کمان مارا بس
۴
می توان دفتری از نیم سخن انشا کردحرف رنگینی ازان غنچه دهان مارا بس
صفحهٔ ۱ از ۲