خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
حیف است که سر در سر مینانکند کسبا دختر رزعیش دوبالا نکند کس
۲
زان پیش که در خاک رود، قطره خود راحیف است که پیوسته به دریا نکند کس
۳
در گرگ نبیند اثر جلوه یوسفتا آینه خویش مصفا نکند کس
۴
دیوانه درین شهر گران است به سنگیچون سیل چرا روی به صحرا نکند کس؟
صفحهٔ ۱ از ۲