خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح شد مطرب، قدح را پر کن از می زود باشاز دم جان بخش جان کن در تن نی زود باش
۲
می‌پرد گوش اجابت در هوای ناله‌اتهای‌هایی سر کن ای بیدرد، هی هی زود باش
۳
این که می از خم به مینا می‌کنی، در جام کناین دو منزل را یکی کن ای سبک‌پی زود باش
۴
فیض از آیینه تاریک روگردان شودصیقلی کن سینه را از ساغر می زود باش
صفحهٔ ۱ از ۳