خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ترا مسکن میسر شد پی تزیین مباشتخته کز دریا ترابیرون برد رنگین مباش
۲
چون سبکروحان لباس از اطلس افلاک کنهمچو صوفی زیر بار خرقه پشمین مباش
۳
راهرو را بستر و بالین بود خواب گرانچون تن آسانان به فکر بستر و بالین مباش
۴
رنگ بیرنگی زآسیب شکستن ایمن استچون پرطاوس، فرد دفتر تلوین مباش
صفحهٔ ۱ از ۲