خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباشکور را فرزند بینا می شود غمگین مباش
۲
گر ترا از کار کردن فرصت گفتار نیسترفته رفته کار گویا می شود غمگین مباش
۳
چون حباب این عقده کز کسب هوا در کار توستاز نسیمی عین دریا می شود غمگین مباش
۴
گر ترا در پرده دل هست حسن یوسفیمشتری بسیار پیدا می شود غمگین مباش
صفحهٔ ۱ از ۳