خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویشگل ز غفلت می زند بر رخنه زندان خویش
۲
ساده لوحی کز دوا انگیز شهوت می کندمیکند بیدار دشمن رابه قصد جان خویش
۳
در حنا بندد ز غفلت پای خواب آلود راهرکه دارد سعی در رنگین دکان خویش
۴
می شود گنجینه گوهر حریم سینه اشمی کشد چون کوه هرکس پای در دامان خویش
صفحهٔ ۱ از ۴