خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۲۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از غبار خط رخ آن ماه می بالد به خویشآنچنان کز گرد لشکر شاه می بالد به خویش
۲
تامبدل شد به خط زلفش دلم آسوده شدراهرو از منزل کوتاه می بالد به خویش
۳
پشت آن لب زودتر گردید سبز از عارضشبرلب جو سبزه خاطر خواه می بالد به خویش
۴
آنچنان کز طوق قمری سرو رعنا می شودهرقدر دل تنگ گردد آه می بالد به خویش
صفحهٔ ۱ از ۳