خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شراب لعل می سازد عرق راروی گلگونشقدح لبریز برمی گردد ازلبهای میگونش
۲
ز طوق خویش سازد حلقه نام سرو راقمریدرآن گلشن که گردد جلوه گر شمشاد موزونش
۳
غبارش لاله گون خیزد، نسیمش گلفشان باشدبه هر خاکی که افتد پرتو رخسار گلگونش
۴
قدح را شوق آن لب شهپر پرواز می بخشدبه ساقی احتیاجی نیست در بزم همایونش
صفحهٔ ۱ از ۲