خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتشورنه در چشم خلیل است گلستان آتش
۲
زلف و خط چهره او را نتواند پوشیددرته دامن شبهاست نمایان آتش
۳
دوزخ از سردی ایام بهشتی شده استمی کند جلوه گل فصل زمستان آتش
۴
گرچه از سنگدلان است،ز خوی تو شده استچون شرر در جگر سنگ گریزان آتش
صفحهٔ ۱ از ۴