خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عندلیبی که به دل هست ز غیرت خارشنفس صبح قیامت دمد از منقارش
۲
از بهار چمن افروز چه گل خواهد چید؟می پرستی که نباشد به گرو دستارش
۳
دست از پرورش شاخ امل کوته دارکاین نهالی است که باشد گره دل بارش
۴
گلشنی را که بود دیده گلچین در پیمژه بر هم نزند خار سر دیوارش
صفحهٔ ۱ از ۲