خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوشعالم خاک هم از سایه بالای تو خوش
۲
چه بهشتی تو که چون کنج لب و گوشه چشمنیست جایی که نباشد زسراپای تو خوش
۳
روزت از روز دگر خوشتر ونیکوتر بادکه شد امروز من از وعده فردای توخوش
۴
نیست ممکن که گشاید ز تماشای بهشتدل هرکس که نگردد ز تماشای تو خوش
صفحهٔ ۱ از ۳