خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب خمیازه ما شد ز می ناب خموشکه صدف می شود ازگوهر سیراب خموش
۲
بحر از پنجه مرجان نپذیرد آرامنشد از دست نوازش دل بیتاب خموش
۳
گریه برآتش بیتابی ماآب نزدکه ز شبنم نشود مهر جهانتاب خموش
۴
نیست در صحبت اشراق زبانی درکارشمع آن به که بود در شب مهتاب خموش
صفحهٔ ۱ از ۳