خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جدا نمی شود از پیش لعل میگونشچه بوسه گاه شناس است خال موزونش !
۲
سرش به دولت دنیا فرو نمی آیدبه هر که سایه کند طره همایونش
۳
شب امید من آن روز صبح عید شودکه سر زند بنا گوش، خط شبگونش
۴
درین ریاض ترا چشم موشکافی نیستوگرنه طره لیلی است بید مجنونش
صفحهٔ ۱ از ۲