خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرفت ازسرخم خشت پیر باده فروشچراغ عیش برون آمد از ته سرپوش
۲
ز حرف تلخ ملامتگران نیندیشدبه گوش هرکه رسیده است بانگ نوشانوش
۳
هزار خرقه آلوده را به قیمت میگرفت ازره انصاف پیر باده فروش
۴
زجوش کم نشود آب بحر ،دل خوش دارمکن چودیگ تنک ظرف کوتهی درجوش
صفحهٔ ۱ از ۳