خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مده ز دست چو گل دربهار ساغر عیشکه از شکوفه بود در گذار، اختر عیش
۲
برات خوشدلی از روزگار کن تحصیلنبسته است به هم تا شکوفه دفتر عیش
۳
کنون که رشته باران ز هم نمی گسلدمگیر شغل دگر غیر نظم گوهر عیش
۴
اگر گرفته دلی خویش را به باغ رسانکه باز کرده ز هر غنچه بوستان در عیش
صفحهٔ ۱ از ۸