خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هر سیاه درون مشنوان ترانه خویشزمین پاک طلب کن برای دانه خویش
۲
زبان خویش به دیوار تا توان مالیدقدم برون مگذار از درون خانه خویش
۳
گناه زشتی خود را بر آبگینه منهمکن چو تنگدلان شکوه از زمانه خویش
۴
دل خراب ز خاک مراد کمتر نیستبخواه حاجت خود را ز آستانه خویش
صفحهٔ ۱ از ۲