خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش
۲
در رهگذار سیل که لنگر فکنده است ؟از خاکدان دهر به سرعت روانه باش
۳
تا درحریم زلف توانی نخوانده رفت ؟باده زبان به کم سخنی همچو شانه باش
۴
ازبهر آب خضر به ظلمت چه می روی ؟گوهر فروز جان ز شراب شبانه باش
صفحهٔ ۱ از ۲