خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در محفل که راه بیابی گران مباشاز حرف سخت بار دل دوستان مباش
۲
یاد از حباب گیر طریق نشست و خاستدربزم چون محیط بزرگان گران مباش
۳
با نیک و بد چوآینه هموار کن سلوکغماز عیب چون محک امتحان مباش
۴
شرط است پاس نوبت مردم درآسیادرانجمن چو شمع سراپا زبان مباش
صفحهٔ ۱ از ۳