خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش
۲
مرغی است روح، قطره می آب و دانه اشدل توسنی است ناله نی تازیانه اش
۳
هر دم هزار بوسه طلب رابه گفتگووامی کند ز سرلب شیرین بهانه اش
۴
در قلزمی که موجه من سیر می کندخارو خسی است هردو جهان برکرانه اش
صفحهٔ ۱ از ۴