خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبح است ساقیا قدح خوشگوار بخشجامی چوآفتاب به این خاکسار بخش
۲
چون تاک اگر چه پای ادب کج نهاده ایممارا به ریزش مژه اشکبار بخش
۳
دور نشاط نقطه به پرگار بسته استسرچون گران شداز می وحدت به دار بخش
۴
دستم اگر زنقد دل ودین تهی شده استکوتاهی مرا به سر زلف یار بخش
صفحهٔ ۱ از ۴