خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن کس که نشان داد برون از دو جهانشسرگشته تر از تیر هوایی است نشانش
۲
مادر چه شماریم، که سر پنجه خورشیددر خون شفق می تپد از شوق عنانش
۳
چشم دو جهان واله آن قامت رعناستخوش حلقه ربایی است قد همچو سنانش
۴
از چین جبینش دل عشاق دو نیم استکار دم شمشیر کند پشت کمانش
صفحهٔ ۱ از ۴