خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شده است از شوق تیغ جان ستانشوبال خضر، عمر جاودانش
۲
به جای نافه دل بر خاک ریزدز زلف و کاکل عنبرفشانش
۳
غبار آلوده گرد کسادی استنسیم پیرهن در کاروانش
۴
چه باغ است این که دلها را کند آبز پشت در صدای باغبانش
صفحهٔ ۱ از ۲