خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز موج لطف ،آن سیمین بنا گوشمرا کرده است چون خط حلقه درگوش
۲
به چشم من بهشت و جوی شیرسترخ گلرنگ و آن صبح بنا گوش
۳
همان درزیر خاکم می پرد چشمکه این می در قدح ننشیند از جوش
۴
نیاسوده است تا واکرده ام چشممرا چون غنچه از خمیازه آغوش
صفحهٔ ۱ از ۲