خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه بیند به چشم بیمارشمی شود درزمان پرستارش
۲
توبه را می کند خراباتیلب میگون و چشم خمارش
۳
زندگانی به خضر بخشیده استآب حیوان ز شرم گفتارش
۴
صبح عیدست در دل شب قدردرشبستان زلف، رخسارش
صفحهٔ ۱ از ۴