خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به که نطق خویش از اهل زمان دارم دریغنغمه داودی از آهن دلان دارم دریغ
۲
حرفهای راست را چون تیر در دل بشکنماین خدنگ راست رو را از کمان دارم دریغ
۳
در خور بی جوهران گوهر به بازار آورمحرف جوهردار از تیغ زبان دارم دریغ
۴
گوش گل از پرده انصاف چون مفلس شده استبه که من هم نغمه را از بوستان دارم دریغ
صفحهٔ ۱ از ۲