خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جان چرا عاشق ازان گل پیرهن دارد دریغ؟کس چرا آب روان را از چمن دارد دریغ
۲
قطره باران گهر می گردد از گوش صدفاز سخن فهمان سخنور چون سخن دارد دریغ؟
۳
شمع با آن سرکشی پروانه را در برکشیدروی آتشناک او پرتو ز من دارد دریغ
۴
می شود آب روان شکر ز جوی نیشکرجان شیرین چون ز شیرین کوهکن دارد دریغ؟
صفحهٔ ۱ از ۴