خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غافلی از دردمندی ای دل بیمار حیفپیش عیسی درد خود را می کنی اظهار حیف
۲
نیستی در فکر آزادی ازین جسم گراندامن خود برنیازی زین ته دیوار حیف
۳
بر خموشی می دهی ترجیح حرف پوچ رامی شوی قانع به کف از بحر گوهربار حیف
۴
شد سفید از انتظارت دیده عبرت پذیربرنیاوردی ازین روزن سری یک بار حیف
صفحهٔ ۱ از ۳