خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۶۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خط سبز شود بیش لعل دلبر صافهنوز از پر طوطی نگشته شکر صاف
۲
عجب که حسن گذارد اثر ز من باقیکه می کنم به کتان ماهتاب انور صاف
۳
دل تو نیست پذیرای آه من، ورنهز سنگ می جهد این ناوک سبکپر صاف
۴
نزاکت تو کند ثفل از نبات برونوگرنه کرده ام این قند را مکرر صاف
صفحهٔ ۱ از ۴