خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
معنی ز لفظ جوهر خود را عیان کندزان چهره لطیف مکن مو به یک طرف
۲
تاسر برآورد ز گریبان پیرهنهردم کند نسیم تکاپو به یک طرف
۳
یکسان به دیر و کعبه نظر کن که میل نیستشاهین عدل را زترازو به یک طرف
۴
حیرت نگر که بی سرو سامان عشق راچوگان به یک طرف رود وگو به یک طرف
صفحهٔ ۱ از ۴