خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از ملامتگر ندارد یوسف بی جرم، باکگرد تهمت پاک می سازد ز رخ دامان پاک
۲
عیب می گردد هنر در دیده های پاک بیننور ماه ناقص از روزن تمام افتد به خاک
۳
از سر تقصیر ما ای محتسب گر نگذریمرحمت کن حد ماباری بزن با چوب تاک
۴
چرب نرمی سد راه سیل آفت می شودباده زورین نمی سازد کدو را سینه چاک
صفحهٔ ۱ از ۲