خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جهان فروز چنان گشت باده گلرنگکه از شمار شرر می دهد خبر دل سنگ
۲
چکیده جگر شعله است نغمه عودکمند عشرت رم کرده است رشته چنگ
۳
هوای چیدن گل دارم از گلستانیکه باغبان جهد از خواب از پریدن رنگ
۴
سفینه املم در محیطی افتاده استکه هست رشته شیرازه اش ز پشت نهنگ
صفحهٔ ۱ از ۲