خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرفته اوج ز بس فیض نوبهار امسالیکی شده است لب بام و جویبار امسال
۲
خمیر مایه چندین بهار آینده استزمین ز ابر شد از بس که مایه دار امسال
۳
نکرده راست نفس سرو خوشخرام شوداگر بلند شود از زمین غبارامسال
۴
چنین که رشته باران ز هم نمی گسلددل دو نیم نماند به روزگار امسال
صفحهٔ ۱ از ۳