خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۵۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گذشت عمر ازین خاکدان برآ ای دلچه همچو سنگ نشان مانده ای به جا ای دل
۲
جدا ز جسم چو بی اختیار خواهی شدبه اختیار نگردی چرا جدا ای دل
۳
به باد داد هوا صد هزار سرچو حبابچه می زنی به گره هر نفس هوا ای دل
۴
شود چو پرده بیگانگی حجاب ترابه هر چه غیر خدا گردی آشنا ای دل
صفحهٔ ۱ از ۴