خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سعی کن در عزت سی پاره ماه صیامکز فلک از بهر تعظیمش فرود آمد کلام
۲
آدمی ممتاز شد از سایر حیوان به صومنامه انسان به این مهر خدایی شد تمام
۳
چون در دوزخ دهان گر چند روزی بسته شدباز شد چندین دراز جنت به روی خاص و عام
۴
خال روی مه جبینان گر ز مشک و عنبرستاز شب قدرست خال چهره ماه صیام
صفحهٔ ۱ از ۲