خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
روی گرم لاله شد برق کتان توبه امسوخت استغفار را گل در دهان توبه ام
۲
غنچه گل دامن پاک مرا در خون کشیداز شکوفه ماهتابی شد کتان توبه ام
۳
جست با تیر هوایی خشکی زهدازسرمنرم شد از جوش گل پشت کمان توبه ام
۴
شاخ گل ازآستین آورد بیرون هر طرفپنجه خونین به انداز عنان توبه ام
صفحهٔ ۱ از ۳