خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از جنون، این عالَمِ بیگانه را گم کرده‌امآسمان‌سیرم زمینِ خانه را گم کرده‌ام
۲
نه من از خود، نه کسی از حالِ من دارد خبردل، مرا و من، دلِ دیوانه را گم کرده‌ام
۳
چون سلیمانم که از کف داده‌ام تاج و نگینتا ز مستی، شیشه و پیمانه را گم کرده‌ام
۴
از منِ بی‌عاقبت، آغازِ هستی را مپرسکز گران‌خوابی، سرِ افسانه را گم کرده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲