خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۹۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی‌تن خاکی چو نام نیکمردان زنده‌امسال‌ها شد این لباس عاریت را کنده‌ام
۲
گرچه برگ من زبان شکر و بار افتادگی استهمچنان از حسن سعی باغبان شرمنده‌ام
۳
بس که چون یوسف گران بر خاطراخوان شدماز وطن هرکس مرا آزاد سازد بنده‌ام
۴
مطلبم زین نعل وارون جز تلاش نام نیستچون عقیق از نام در ظاهر اگر دل کنده‌ام
صفحهٔ ۱ از ۲